غزل ۱۰۴۴ - سینه ام از داغ رنگارنگ صحرای گل است

سینه ام از داغ رنگارنگ صحرای گل است
پای من از زخم خار خونچکان پای گل است ۱

برنمی آرد مرا جوش بهاران از قفس
بی دماغان محبت را چه پروای گل است؟ ۲

عشق می چیند ز دلسوزی بلای حسن را
در دل بلبل خلد خاری که در پای گل است ۳

رتبه حسن از غرور عشق ظاهر می شود
باغبان نازی اگر دارد ز بالای گل است ۴

مستی من نیست موقوف شراب لاله رنگ
غنچه منقار من لبریز صهبای گل است ۵

شرم می دارد نگاه از خیره چشمان حسن را
چون نباشد باغبان در باغ، یغمای گل است ۶

سردمهری را اثر در سینه های گرم نیست
عندلیب مست ما فارغ ز سرمای گل است ۷

از سخن سنجان شود صائب بلند آوازه حسن
شعله آواز بلبل محفل آرای گل است ۸