غزل ۱۰۴۶ - زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم است

زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم است
آسمان پر کواکب شیشه پر کژدم است ۱

چرخ معذورست در افشردن دلهای خلق
نخل ماتم تازه رو از آب چشم مردم است ۲

کار نادان می شود مشکل تر از تدبیر خویش
از لگد محکم شود خاری که در زیر دم است ۳

از علایق رشته ای تا هست، جان آزاد نیست
تا رگ خامی بود در باده، محبوس خم است ۴

خرد مشمر جرم را هر چند باشد اندکی
کز بهشت آواره آدم از برای گندم است ۵

دوری ظاهر حجاب تشنه دیدار نیست
قطره در هر جا که باشد متحد با قلزم است ۶

از صفای سینه مستورست صائب داغ من
پرتو خورشید تابان پرده دار انجم است ۷