غزل ۲۷۰۲ - مگیر ای ساقی از مستان کرانی

مگیر ای ساقی از مَستانْ کَرانی
که کَم یابی گِرانی،‌ بی‌گِرانی ۱

بیا ای سَروِ گُلْ رُخ، سویِ گُلْشَن
که بِهْ از سَرو نَبْوَد سایه بانی ۲

چو نور از ناودانِ چَشم ریزد
یَقینْ‌ بی‌بامْ نَبْوَد ناودانی ۳

عَجَب آن بام، بالایِ چه خانه ست؟
مُبارک جا، مُبارک خاندانی ۴

کِه را بود این گُمان، که بازیابیم
نشانی، زین چُنین فِتْنه نشانی؟ ۵

دلی که چون شَفَق غَرقابِ خون بود
پُر از خورشید شُد، چون آسْمانی ۶

زِ حِرصِ این شِکَم،پَهْلو تَهی کُن
که تا پَهْلو زَنی با پَهْلَوانی ۷

عَجَب، نَنگَت‌ نمی‌آید؟ برادر
زِ جانی کو بُوَد مُحتاجِ نانی ۸

که آبِ زندگانی گفت ما را
که جُز دُکّانِ نان، داری دُکانی ۹