غزل ۱۰۶۸ - تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن است

تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن است
آفرین را در دهان خلق نفرین کردن است ۱

شادی ما غافلان در زیر چرخ سنگدل
خنده کبک مست را در چنگ شاهین کردن است ۲

لب به شکر خنده وا کردن درین بستانسرا
خون خود چون گل حلال دست گلچین کردن است ۳

آرزو را محو از دلهای سنگین ساختن
بیستون را ساده از تمثال شیرین کردن است ۴

غافل از رحلت درین جسم سبک جولان شدن
فکر خواب عافیت را خانه زین کردن است ۵

گفتگوی عاشقی با زاهدان دل سیاه
از سیه مغزی، به خون مرده تلقین کردن است ۶

حاصل خاک مراد کشور هندوستان
نامرادان وطن را کام شیرین کردن است ۷

مستمع را دل به داغ بی شعوری سوختن
شعر خود ناخوانده بی تابانه تحسین کردن است ۸

هست اکسیری اگر صائب درین عبرت سرا
روی سرخ خویش را از درد زرین کردن است ۹