غزل ۱۰۶۹ - سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن است

سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن است
دانه صیاد اینجا آستین افشاندن است ۱

نیست ممکن سر برآوردن به سعی از کار عشق
ساحل این بحر خونین دست بر هم ماندن است ۲

زاهدان خشک را با عشق گشتن همسفر
با سمند برق جولان، اسب چوبین راندن است ۳

گوشه گیری نقد می سازد بهشت نسیه را
سر به جیب خود کشیدن، گل به جیب افشاندن است ۴

می کند اشک ندامت خواب غفلت را علاج
گریه کردن، بر رخ مدهوش آب افشاندن است ۵

غم چه سازد با دل خوش مشرب دیوانگان؟
سنگ بر دریا زدن، بازوی خود رنجاندن است ۶

جز تماشا نیست از گل حاصل مرغ چمن
قسمت اطفال از مصحف ورق گرداندن است ۷

دوربینی می کند نزدیک راه دور را
خودحسابی نامه فردای خود را خواندن است ۸

از طبیبان بی سبب صائب مشو منت پذیر
هست اگر این درد را درمان، به خود درماندن است ۹