غزل ۱۰۷۰ - خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن است

خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن است
تنگ خلقی کفش پیش پای مهمان ماندن است ۱

از صراط المستقیم شرع پوشیدن نظر
با دو چشم بسته تنها در بیابان ماندن است ۲

بر زبان گستاخ راندن حرف نزدیکان حق
از قساوت تیغ بر صید حرم خواباندن است ۳

نیست غیر از رخنه دل عارفان را قبله ای
روی گرداندن ز دل، از قبله رو گرداندن است ۴

هست اگر ارباب دولت را لباس فاخری
از گناه زیر دستان چشم خود پوشاندن است ۵

از جواب خشک، چوب منع درویشان شدن
دولت ناخوانده را از درگه خود راندن است ۶

در مجالس حرف سرگوشی زدن با یکدگر
در زمین سینه ها تخم نفاق افشاندن است ۷

از تلاوت آنچه می آید به کار عاملان
دفتر اعمال خود را پای تا سر خواندن است ۸

بر گرانخوابان دولت عرض کردن حال خویش
نامه را در رخنه دیوار نسیان ماندن است ۹

نیست در سنگین دلان صائب نصیحت را اثر
تیغ بر خارا زدن بازوی خود رنجاندن است ۱۰