غزل ۱۰۹۲ - افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوست

افسر سر گرمی مهر از فروغ جام اوست
خرده انجم سپند روی آتش فام اوست ۱

ذکر او دل زنده دارد چرخ مینا رنگ را
جان این فیروزه در دست خواص نام اوست ۲

صبح محشر انتظار جلوه او می کشد
چشم خورشید قیامت بر کنار بام اوست ۳

گل عبث در دامن باد صبا آویخته است
گوش هر بی درد، کی شایسته پیغام اوست؟ ۴

روی در بیت الحرام عشق دارد آفتاب
پرنیان صبح صادق جامه احرام اوست ۵

مردم باریک بین در وصل هجران می کشند
مرغ زیرک گر به شاخ گل نشیند دام اوست ۶

ابر سیرابی که بر خارا کند گوهر نثار
وز ندامت تر نگردد، التفات عام اوست ۷

از سر سرگشته گرداب و رقص گردباد
می توان دانست بر و بحر بی آرام اوست ۸

چون نترسد چشم من صائب ز زهر چشم او؟
شور دریای محیط از تلخی بادام اوست ۹