غزل ۱۰۹۷ - زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوست

زلف شب عنبر فشان از نکهت گیسوی اوست
عطسه بی اختیار صبحدم از بوی اوست ۱

می شمارد آسمان را سبزه خوابیده ای
دیده هر کس که محو قامت دلجوی اوست ۲

آن که می سوزد فروغش خواب را در چشم من
آسمان یک شعله نیلوفری از روی اوست ۳

بوی پیراهن گریبان چاک می آید به مصر
می توان دانست کز دیوانگان بوی اوست ۴

یک سر ناخن ندارد عقل اینجا اختیار
عقده دل را گشاد از جنبش ابروی اوست ۵

خانه دل را خیال یار می روبد ز غیر
آه دردآلود من آثار رفت و روی اوست ۶

شیوه های حسن او صائب نیاید در شمار
دلبری یک چشمه کار از نرگس جادوی اوست ۷