غزل ۱۱۶۰ - اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده است

اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده است
خوشه پروین ز رنج آسیا آسوده است ۱

تا خط بغداد جامم هست در مد نظر
سبحه پندارم به خاک کربلا آسوده است ۲

تا نیاید پا به سنگت، از وطن بیرون میا
دانه تا در خوشه است از آسیا آسوده است ۳

ما چو خار از هر سر دیوار گردن می کشیم
شبنم گستاخ را بنگر کجا آسوده است ۴

درع داودی است در راه طلب، افتادگی
از غم خار مغیلان نقش پا آسوده است ۵

در حباب بحر اشک ما به چشم کم مبین
در ته هر قبه ای صد ناخدا آسوده است ۶

تا تو گلبانگی ز لب صائب نمی آری برون
عندلیب باغ جنت ز نوا آسوده است ۷