غزل ۱۱۶۱ - آسمان از شور دلهای کباب آسوده است

آسمان از شور دلهای کباب آسوده است
کوه تمکین خم از جوش شراب آسوده است ۱

صبح محشر بی سبب ما را به دیوان می کشد
خود حساب از پرسش روز حساب آسوده است ۲

دل نسوزد عشق را بر گریه های آتشین
آتش از اشک جگر سوز کباب آسوده است ۳

عشق را پروای چشم عیبجوی نقل نیست
از گزند چشم خفاش، آفتاب آسوده است ۴

با تهی چشمان ندارد اضطراب عشق کار
از پریدن حلقه چشم رکاب آسوده است ۵

از خیال آسوده گردد دیده ارباب فکر
دیده اصحاب غفلت گر ز خواب آسوده است ۶

کهنه اوراق دل ما قابل ترتیب نیست
از غم شیرازه کردن این کتاب آسوده است ۷

هر که ما را ایمن از بیداد گردون دید، گفت
این هوا را بین که در قصر حباب آسوده است ۸

در شبستانی که من محو تجلی گشته ام
نبض سیمابش ز موج اضطراب آسوده است ۹

کار خار پا کند زر در کف دریا دلان
چون ندارد گوهری در کف سحاب آسوده است ۱۰

نیست حاجت حسن ذاتی را به خال عارضی
این غزل صائب ز داغ انتخاب آسوده است ۱۱