غزل ۱۱۶۸ - عطر آن گل پیرهن تا در هوا پیچیده است

عطر آن گل پیرهن تا در هوا پیچیده است
بوی گل دودی است در مغز صبا پیچیده است ۱

سرو سیمین تو تا یکتای پیراهن شده است
برگ گل از غنچه خود در قبا پیچیده است ۲

از عرق هر حلقه چشم گریه آلودی شده است
تا سر زلفش دگر دست که را پیچیده است؟ ۳

بر لب آب بقا از تشنگی جان می دهد
دست هر کس را که حیرت بر قفا پیچیده است ۴

در غبار خاطر ما، ناله های خونچکان
همچو بوی خون به خاک کربلا پیچیده است ۵

می شمارد پرده بیگانگی گلزار را
هر که از گل در نسیم آشنا پیچیده است ۶

با تو ظالم در نمی گیرد فسون عجز ما
ورنه گوش آسمان را آه ما پیچیده است ۷

پنجه مومین ما سرپنجه فولاد را
بارها از راه تسلیم و رضا پیچیده است ۸

احتیاج استخوان بر یکدگر خواهد شکست
نخوتی کز سایه در مغز هما پیچیده است ۹

نیست صائب دامن افلاک رنگین از شفق
خون ما افلاک را بر دست و پا پیچیده است ۱۰