غزل ۱۱۶۹ - هر که چون جوهر ز تیغ یار سر پیچیده است

هر که چون جوهر ز تیغ یار سر پیچیده است
تاروپود عمر را بر یکدگر پیچیده است ۱

از نفس چون چشم می گردد دهان سرمه دار
بس که دود تلخ آهم در جگر پیچیده است ۲

کیست در دامن کشد پای اقامت زیر چرخ؟
کوه در جایی که دامن بر کمر پیچیده است ۳

رشته آه مرا در پرده شبهای تار
فکر زلفش چون گره بر یکدگر پیچیده است ۴

ناله من در دل سنگین آن بیدادگر
خنده کبکی است در کوه و کمر پیچیده است ۵

پرتو آن شمع از استغنا نمی افتد به خاک
از کجا این شعله ام بر بال وپر پیچیده است؟ ۶

رفت از سختی ز کف سر رشته تدبیر من
راههای راست در کوه و کمر پیچیده است ۷

می فزاید در غریبی قدر ارباب کمال
پا به دامان صدف بیجا گهر پیچیده است ۸

از ضعیفی گر چه صائب در نمی آید به چشم
عالمی را دست آن موی کمر پیچیده است ۹