غزل ۱۱۷۰ - شوکت حسن تو بلبل را زبان پیچیده است

شوکت حسن تو بلبل را زبان پیچیده است
حیرت سرو تو دست باغبان پیچیده است ۱

در لب پیمانه پر می نمی گنجد صدا
در دل پر خون عاشق چون فغان پیچیده است؟ ۲

داغ، دست الفت از دامان برگ لاله داشت
در سر ما دود سودا همچنان پیچیده است ۳

حسن معشوق حقیقی نیست در بند نقاب
دست مژگان ترا خواب گران پیچیده است ۴

چون سرشک عاشقان منزل نمی داند که چیست
جذبه شوق که در ریگ روان پیچیده است؟ ۵

نارسایی در کمند پیچ و تاب عقل نیست
مصرع زنجیر ما سوداییان پیچیده است ۶

لاله رخساری که ما را غوطه در خون داده است
غنچه از دلبستگان یک زبان پیچیده است ۷

دشمن از ما چون هراسد، صید از ما چون رمد؟
ناوک تدبیر ما بیش از کمان پیچیده است ۸

سر به صحرا داد حشر آسودگان خاک را
فکر او در کنج ما را همچنان پیچیده است ۹

بی تأمل مگذر از مکتوب ما صائب که شوق
در دل هر نقطه ای صد داستان پیچیده است ۱۰