غزل ۲۷۱۵ - مرا اندر جگر بنشست خاری

مرا اَنْدَر جِگَر بِنْشَست خاری
بِحَمْدِاللَّهْ زِ باغِ اوست، باری ۱

یکی اِقْبال زَفتی یافت جانم
وَگَرچه شُد تَنَم در عشق، زاری ۲

کِناری نیست این اِقْبالِ ما را
چو بِگْرفتم چُنین مَهْ در کِناری ۳

بِگیر این عقل را، بردارِ او کَش
تماشا کُن ازین پَس، گیروداری ۴

چو اَنْدَربافت این جانَم به عشقَش
زِ هستم تا نَمانَد پود و تاری ۵

رُخِ گُلْنار گَر در رَهْ حِجاب است
چو گُل در جان زَنیمَش زود ناری ۶

مَشوغِرِّه به گُلْزارِ فَنا تو
که او گَنده شود روزی سه چاری ۷

جَمالی بین که حَضرتْ عاشِقَسْتَش
بِشو بَهرِ چُنین جانْ، جانْ سِپاری ۸

خداوندیِّ شَمسُ الدّینِ تبریز
کَزو دارد خداوند اِفْتِخاری ۹