غزل ۱۲۱۱ - بس که از زهر شکایت لب دل افگار بست

بس که از زهر شکایت لب دل افگار بست
دل مرا چون بسته در جیب و بغل زنگار بست ۱

عشرت فصل بهاران خنده واری بیش نیست
وقت نخلی خوش که پیش از غنچه بستن بار بست ۲

شد ز پیوند تن افسرده، دل بی کسان به خاک
وای بر خامی که نان خویش بر دیوار بست ۳

نیست بی خورشید عالمتاب صبح انتظار
پیر کنعان طرفها از چشم چون دستار بست ۴

موم گردد سنگ خارا در کفش چون کوهکن
روی گرم کارفرما هر که را بر کار بست ۵

رشته پیوند یاران را بریدن کافری است
تا برآمد از چمن گل بر میان زنار بست ۶

هر که شد در حلقه سرگشتگان چون نقطه فرد
از سر رغبت کمر در خدمتش پرگار بست ۷

در عرق پوشیده گردید آن عذار شرمگین
جوش گل راه تماشایی بر این گلزار بست ۸

هر که صائب گوشه چشمی ز خواب امن دید
بی تأمل در به روی دولت بیدار بست ۹