غزل ۱۲۱۴ - بهر قتل ما کمر آن حسن بی اندازه بست

بهر قتل ما کمر آن حسن بی اندازه بست
دفتر گل را خس و خاشاک ما شیرازه بست ۱

بی دماغان جنون را رام کردن مشکل است
سوخت لیلی، محمل خود تا بر این جمازه بست ۲

سوخت چون خال از فروغ عارض گلگون او
از شفق آن کس که بر خورشید تابان غازه بست ۳

آب شد از انفعال پیچ و تاب زلف او
موج بر آب روان چندان که نقش تازه بست ۴

جمع نتوانست کردن این دل صد پاره را
آن که اوراق خزان را بارها شیرازه بست ۵

نه همین صائب بلند آوازه گشت از حرف عشق
صاحب گلبانگ شد هر کس که این آوازه بست ۶