غزل ۱۲۱۳ - محتسب از عاجزی دست سبوی باده بست

محتسب از عاجزی دست سبوی باده بست
بشکند دستی که دست مردم افتاده بست! ۱

عکس خود را دید در می زاهد کوتاه بین
تهمت آلوده دامانی به جام باده بست ۲

آب خضر و باده روشن ز یک سرچشمه اند
چشم بست از زندگی هر که چشم از باده بست ۳

سرو را خم کرد بار آشیان قمریان
بار خود نتوان به دوش مردم آزاده بست ۴

ذوق رسوایی گرفت اوجی که زهد مرده دل
سنگ طفلان را به جای مهر در سجاده بست ۵

همت از افتادگی بستان که حسن خیره چشم
دست عالم را به زلف پیش پا افتاده است ۶

وصل لیلی از ره آوارگی نزدیک بود
دشت در گمراهی مجنون کمر از جاده بست ۷

از صراط المستقیم عشق پا بیرون منه
شد بیابان مرگ صائب هر که چشم از جاده بست ۸