غزل ۱۲۳۲ - شکوه ام آتش زبان گردیده است از خوی دوست

شکوه ام آتش زبان گردیده است از خوی دوست
آه اگر آبی بر این آتش نریزد روی دوست ۱

دور باش ناز اگر نزدیک نگذارد مرا
زیر یک پیراهن از یکرنگیم با بوی دوست ۲

می شود هر شعله ای انگشت زنهار دگر
آتش سوزان طرف گردد اگر با خوی دوست ۳

از صدای شهپر جبریل بر هم می خورد
گوش هر کس آشنا گردد به گفت و گوی دوست ۴

کاسه دریوزه سازد ناف را آهوی چین
چون پریشان سیر گردد زلف عنبر بوی دوست ۵

می کند از بار دل سرو و صنوبر را سبک
رو به هر گلشن گذارد قامت دلجوی دوست ۶

گر به این دستور آرد روی دلها را به خود
قبله ها را طاق نسیان می کند ابروی دوست ۷

می شود سیل بهاران خاروخس را بال و پر
رفتن دل می برد ما بیخودان را سوی دوست ۸

می برد گوی سعادت از میان رهروان
هر که از سر پای می سازد به جست و جوی دوست ۹

این جواب آن غزل صائب که اهلی گفته است
عاشق اندر پوست کی گنجد چو بیند روی دوست؟ ۱۰