غزل ۱۲۳۹ - شوق چون ریگ روان منزل نمی داند که چیست

شوق چون ریگ روان منزل نمی داند که چیست
موج این دریا لب ساحل نمی داند که چیست ۱

در فضای دشت با صرصر سراسر می رود
شمع بی پروای ما محفل نمی داند که چیست ۲

جسم ما را در خاک در آغوش نتواند گرفت
گردباد آسایش منزل نمی داند که چیست ۳

گوهر آسان چون به دست افتد ندارد اعتبار
قیمت داغ جنون را دل نمی داند که چیست ۴

هر کجا ویرانه ای را یافت، منزل می کند
شوق ما را سیل پا در گل نمی داند که چیست ۵

صائب از خاک شهیدان شمع روشن می شود
سرد گردیدن چراغ دل نمی داند که چیست ۶