غزل ۱۳۱۳ - در ریاض آفرینش خاطر آسوده نیست

در ریاض آفرینش خاطر آسوده نیست
برگ عیش این چمن جز دست بر هم سوده نیست ۱

خنده گل می دهد یادی ز آغوش وداع
در بهاران ناله مرغ چمن بیهوده نیست ۲

گرچه می ریزم ز مژگان اشک گرم، اما چو شمع
در سراپای وجودم یک رگ نگشوده نیست ۳

تیغ لنگردار، سیلاب گرانسنگ فناست
چشم ما را تاب آن مژگان خواب آلوده نیست ۴

بوالهوس را آبرویی نیست در درگاه عشق
آستان سرکشان جای جبین سوده نیست ۵

بی گناهی می رود در خون شبنم هر سحر
چهره خورشید بی موجب به خون اندوده نیست ۶

خون به جای شیر می جوشد ز پستان صبح را
وقت طفلی خوش که در مهد زمین آسوده نیست ۷

رحمت حق می کند خالی دل از عصیان ما
ابر این دریا به غیر از دامن آلوده نیست ۸

غنچه تصویر می لرزد به رنگ و بوی خویش
در ریاض آفرینش یک دل آسوده نیست ۹

می توان خواند از جبین، راز دل عشاق را
در کف اهل قیامت نامه نگشوده نیست ۱۰

دست زن در دامن بی حاصلی صائب که نخل
تا ثمر دارد ز سنگ کودکان آسوده نیست ۱۱