غزل ۱۳۲۶ - شورش سودای ما افلاک را معمور داشت

شورش سودای ما افلاک را معمور داشت
پر نمک بود این نمکدان تا سر ما شور داشت ۱

در شکست من ندارد چرخ سنگین دل گناه
در بغل مینای من سنگ از می پر زور داشت ۲

بار منت بر دل نازک گرانی می کند
زخم خود را گل ز بوی خویشتن ناسور داشت ۳

برنیاید از لبم در فقر، آواز سؤال
کاسه چوبینم شکوه افسر فغفور داشت ۴

می تواند داشت طوفان را مقید در تنور
سینه هر کس که راز عشق را مستور داشت ۵

خال دیگر بر جمال پادشاهی می فزود
گر سلیمان گوشه چشمی به حال مور داشت ۶

نیست جای لاف و دعوی راه باریک ادب
عشق چوب دار ازان پیش ره منصور داشت ۷

از فلک هرگز غباری بر دل صافم نبود
زنگ، طوطی بود تا آیینه من نور داشت ۸

دور گردی لذتی دارد که دل در بزم وصل
با کمال قرب، حسرت بر نگاه دور داشت ۹

هیچ کس می باید از صائب نباشد پیشتر
خدمت دیرینه را خواهی اگر منظور داشت ۱۰