غزل ۱۳۲۸ - لنگر تن روح را نتواند از پرواز داشت

لنگر تن روح را نتواند از پرواز داشت
موج دریا دیده را نتوان به ساحل بازداشت ۱

ساقی ما در مروت هیچ خودداری نکرد
نشأه انجام را در ساغر آغاز داشت ۲

در جهان آب و گل، ویرانه ای از من نماند
شغل خودسازی مرا از خانه سازی باز داشت ۳

ساعد سیمین او را تا کلیم الله دید
نسخه افسوس شد دستی که در اعجاز داشت ۴

من چه دارم در نظر تا جان به آسانی دهم؟
کبک، باغ دلگشا از سینه شهباز دشت ۵

عندلیب مست ما روزی که فارغبال بود
هر طرف چندین کباب شعله آواز داشت ۶

زنگ بر آیینه ام از قحط روشنگر نماند
منت صیقل مرا محروم از پرداز داشت ۷

یاد ایامی که در دریای بی پایان عشق
کشتی ما بادبان از پرده های راز داشت ۸

در غبار خط نهان چون دام زیر خاک شد
زلف مشکینی که در هر موی چندین ناز داشت ۹

بیش ازین صائب نمی آید ز من اخفای عشق
شد مشبک پرده دل بس که پاس راز داشت ۱۰