غزل ۱۳۴۱ - حاصلی غیر از تهیدستی دل روشن نداشت

حاصلی غیر از تهیدستی دل روشن نداشت
شمع با آن منزلت هرگز دو پیراهن نداشت ۱

چشم ما را حسرت پرواز در دل شد گره
بس که امید پر کاهی ازین خرمن نداشت ۲

هر قدر پایم به سنگ آمد درین ظلمت سرا
هیچ دلسوزی چراغی پیش پای من نداشت ۳

می شود از تنگ چشمان دستگاه عیش تنگ
وقت زخمی خوش که چشم بخیه از سوزن نداشت ۴

عمر خود بیجا تلف کردم به دست و پا زدن
ساحلی این بحر خونین جز فرو رفتن نداشت ۵

نیست جز بیگانگی از آشنایان روزیم
گر چه پاس آشنایی هیچ کس چون من نداشت ۶

رشته تابی تا بجا بود از لباس هستیم
خار صحرای ملامت دستم از دامن نداشت ۷

شد جهان تنگ از ترک خودی بر من وسیع
این قبای تنگ، صائب چاره جز کندن نداشت ۸