غزل ۱۳۴۰ - هر که از عالم مجرد شد غم عالم نداشت

هر که از عالم مجرد شد غم عالم نداشت
مالک دینار شد هر کس که یک در هم نداشت ۱

گوهر مقصود را در دامن همت نیافت
رخنه دل را صدف یک چند تا محکم نداشت ۲

این زمان هر آدمی صد دیو را ره می زند
رفت آن عهدی که شیطان بیم از آدم نداشت ۳

شد فلک در روزگار این خسیسان تنگ چشم
ورنه هرگز آفتابش چشم بر شبنم نداشت ۴

این جواب آن غزل صائب که می گوید نقی
پا به زنجیر جنون چون من کسی محکم نداشت ۵