غزل ۱۳۴۸ - همت مردانه ما از می حمرا گذشت

همت مردانه ما از می حمرا گذشت
کشتی ما با دهان خشک ازین دریا گذشت ۱

تنگنای جسم بر ما زندگی را تلخ داشت
در فشار قبر، ایام حیات ما گذشت ۲

در کهنسالی جوان شد هر که ترک می نکرد
در جوانی پیر شد هر کس که از صهبا گذشت ۳

گر نمی شد خارخار عشق دامنگیر ما
می توانستیم آسان از سر دنیا گذشت ۴

تا گسست از رشته مریم ز چشم دوربین
ز اطلس گردون مجرد سوزن عیسی گذشت ۵

قالب فرسودگان، فانوس شمع طور شد
تا به خاک کشتگان آن آتشین سیما گذشت ۶

بس که دامنگیر افتاده است خاک کوی عشق
سیل بی زنهار نتواند ازین صحرا گذشت ۷

در هلاک کوهکن شمشیر زهرآلود شد
از دهان تیشه هر زخمی که بر خارا گذشت ۸

روزی دل گشت از زلف دراز او مرا
آنچه بر بیمار از طول شب یلدا گذشت ۹

ترک دستار تعین کام بخش عالمی است
محفلی را کرد رنگین تا ز سر مینا گذشت ۱۰

گر چه پایش تا به زانو در گل است از بار دل
سرو نتواند ز سیر عالم بالا گذشت ۱۱

در زمان موجه اشک فلک پیمای من
ابر صائب از سر دریوزه دریا گذشت ۱۲