غزل ۱۳۴۷ - در بهار نوجوانی هر که از صهبا گذشت

در بهار نوجوانی هر که از صهبا گذشت
بی توقف می تواند از سر دنیا گذشت ۱

مرکز پرگار حیرانی است چشم آهوان
تا کدامین لیلی خوش چشم ازین صحرا گذشت ۲

گل ز خجلت شد گلاب و بلبل از غیرت کباب
تا ز طرف گلستان آن آتشین سیما گذشت ۳

خوبه هجران کرده را ظرف شراب وصل نیست
خشک لب می بایدم چون کشتی از دریا گذشت ۴

خار صحرای ملامت موی آتش دیده است
تا کدامین گرمرو زین دامن صحرا گذشت ۵

تا قیامت پشت از دیوار حیرت برنداشت
هر که را از پیش چشم آن قامت رعنا گذشت ۶

به ز خاکستر نباشد سرمه ای آتشین را
از سیه روزان نمی باید به استغنا گذشت ۷

کرد از دل واپسی ما را در آن عالم خلاص
از عزیزان جهان هر کس که پیش از ما گذشت ۸

منت صیقل سیه دلتر کند آیینه را
سیل ما صائب غبارآلود از دریا گذشت ۹