غزل ۱۳۵۲ - نرم نرم از خلق ناهموار می باید گذشت

نرم نرم از خلق ناهموار می باید گذشت
بی صدای پا ازین کهسار می باید گذشت ۱

تا درین محفل نفس چون نی توانی راست کرد
برگ می باید فشاند، از بار می باید گذشت ۲

جسم خاکی بر نمی دارد عمارت همچو سیل
از سر تعمیر این دیوار می باید گذشت ۳

نیست صحرای علایق جای آرام و قرار
دامن افشان زین ره پر خار می باید گذشت ۴

پاس فقر از شور چشمان بر فقیران لازم است
تند و تلخ از دولت بیدار می باید گذشت ۵

نازپروردان مشرب را غرور دیگرست
چون به مستان می رسی هشیار می باید گذشت ۶

دامن گنج گهر آسان نمی آید به دست
گام اول از دهان مار می باید گذشت ۷

نیست چون چشم بتان صحت دل افگار را
از سر تدبیر این بیمار می باید گذشت ۸

فکر در دنیای بی حاصل جنون می آورد
صائب از اندیشه بسیار می باید گذشت ۹