غزل ۲۷۳۱ - بشنیده بدم که جان جانی

بِشْنیده بُدَم که جانِ جانی
آنیّ و هزار هم چُنانی ۱

از خَلْق نِشانِ تو شنیدم
کُفْوِ تو نبود آن نشانی ۲

اَلْحَمد شُدم زِ حَمْد گفتن
تا بوک بِدان لَبَم بِخوانی ۳

جان دید کسی بدین لَطیفی؟
کَس دید رَوانْ بدین رَوانی؟ ۴

ای قوتِ قُلوب، هَمچو مَعنی
وِیْ صورتِ تو، بِهْ از مَعانی ۵

ای گشته زِ لامَکان، حَقایق
از لَذَّتِ کانِ تو مَکانی ۶

ای شاه و وزیر را سَعادت
وِیْ عالَمِ پیر را جوانی ۷

آن جان که ازین جهانْ جَهان بود
کَردیش تو باز، این جهانی ۸

جانی چو تو باشد این جهان را
باقی بُوَد این جهانِ فانی ۹

جانْ چَرب زبانِ توست، امّا
نَبْوَد به لِسانِ تو لِسانی ۱۰