غزل ۱۳۵۶ - برق چون ابر بهار از کشت من گریان گذشت

برق چون ابر بهار از کشت من گریان گذشت
سیل گردآلود خجلت زین ده ویران گذشت ۱

شوق چون پا در رکاب بیقراری آورد
می توان با اسب چون از آتش سوزان گذشت ۲

گر چنین تبخال غیرت مهر لب گردد مرا
تشنه لب می باید از سرچشمه حیوان گذشت ۳

ترک دست و پای کوشش کن که در میدان لاف
با همه بی دست و پایی گوی از چوگان گذشت ۴

دست خار دعوی از دامان خود کوتاه کرد
از ریاض آفرینش هر که دست افشان گذشت ۵

کشتی خود را به خشک آورد از دریای خون
هر که بهر نان جو از نعمت الوان گذشت ۶

جمع زاد آخرت از زندگی منظور بود
عمر ما بی حاصلان در فکر آبو نان گذشت ۷

چشم بستن صائب از کنج قناعت مشکل است
ورنه از ملک سلیمان می توان آسان گذشت ۸