غزل ۱۳۶۲ - از سودا آفرینش دل مکدر بازگشت

از سودا آفرینش دل مکدر بازگشت
با دهان خشک ازین ظلمت سکندر بازگشت ۱

دید رخسار تو، از آتش سمندر بازگشت
طوطی از گفتار شیرینت ز شکر بازگشت ۲

باد دستان را کریمان دستگیری می کنند
ابر دایم از لب دریا توانگر بازگشت ۳

گرد عصیان نیست مانع عاصیان را از رجوع
سوی دریا موج از ساحل مکرر بازگشت ۴

جبه و دستار می خواهیم ما بیرون بریم
از خراباتی که صد قارون قلندر بازگشت ۵

روح در زندان تن مانده است از افسردگی
آب نتواند به ابر از حبس گوهر بازگشت ۶

هیچ کس را از شراب معرفت لب تر نشد
سر به مهر این باده چون مینا ز ساغر بازگشت ۷

هر که زه کرد از سبکدستی کمان دار را
زود چون منصور ازین میدان مظفر بازگشت ۸

نیست شیطان ناامید از آستان رحمتش
چون توانم من به نومیدی ازین در بازگشت؟ ۹

آن که صائب منع ما می کرد ازان خورشیدرو
دید چون آن چهره را با دیده تر بازگشت ۱۰