غزل ۱۳۶۳ - پیش خط تازه آن سرو بستان بهشت

پیش خط تازه آن سرو بستان بهشت
از سیه پیران بود در دیده ریحان بهشت ۱

هست زندان پر از وحشت به چشم عارفان
پیش طاق آن دو ابرو قصر و ایوان بهشت ۲

خلد جای نعمت دیدار نتواند گرفت
می خورد خون عارف از نعمای الوان بهشت ۳

هر که دارد قامت رعنای او را در نظر
می رود دایم سراسر در خیابان بهشت ۴

دور باش ناز اگر نزدیک گذارد مرا
می توان گل چیدن از سیمای دربان بهشت ۵

ای بهشتی رو، ز عاشق روی پوشیدن چرا؟
گل نمی گردد به چیدن کم ز بستان بهشت ۶

زینهار از حلقه فتراک جانان سرمپیچ
تا هم اینجا سر برآری از گریبان بهشت ۷

راه پیمایی که بر خود خواب راحت تلخ کرد
پاک سازد گرد راه از خود به دامان بهشت ۸

چشم گریانی که آرد خون غیرت را به جوش
پیش من خوشتر بود از روی خندان بهشت ۹

قانعان را در دل خرسند آه سرد نیست
ره نمی باشد خزان را در گلستان بهشت ۱۰

با پریزادان معنی عشقبازی کرده است
کی به چشم صائب آید حور و غلمان بهشت؟ ۱۱