غزل ۱۳۷۷ - وقت خط دل کام خود زان لعل روح افزا گرفت

وقت خط دل کام خود زان لعل روح افزا گرفت
در بهاران می توان داد دل از صهبا گرفت ۱

دست بیداد فلک را زود کوته می کند
فتنه ای کز قامت رعنای او بالا گرفت ۲

در کدامین ساعت سنگین ندانم کوه غم
در زمین سینه ما خاکساران جا گرفت ۳

نیست در سوادگرانجان عشق خوش سودای ما
می توان از ما دو عالم را به یک ایما گرفت ۴

دامن ریگ روان را خار نتواند گرفت
دست خالی ماند هر کس دامن دنیا گرفت ۵

خوشه گوهر عوض داد و همان شرمنده است
قطره چندی که ابر ما ازین دریا گرفت ۶

شور بالادست ما بر طاق نسیان می نهد
هر شرابی را که باید پنبه از مینا گرفت ۷

گر چه چون ساحل سلاح من سپر افکندن است
می توانم تیغ موج از پنجه دریا گرفت ۸

خانه دلگیر را درمان به صحرا می کنند
چیست یارب چاره آن دل که از صحرا گرفت؟ ۹

همت پست است دامنگیر ما بی حاصلان
ورنه کوه قاف را در زیر پر عنقا گرفت ۱۰

بود صائب تیغ کوه بیستون بی آب و تاب
این شرار از تیشه من در دل خارا گرفت ۱۱