غزل ۱۳۷۸ - قطره خونی شد از دست نگارینش چکید

قطره خونی شد از دست نگارینش چکید
بس که از دستم به ناز آن نازنین دل را گرفت ۱

دست کوتاه مرا شد تخته مشق امید
شانه تا دامان آن مشکین سلاسل را گرفت ۲

پیش عاشق جان ندارد قدر، ورنه می توان
از نگاه عجز تیغ از دست قاتل را گرفت ۳

کوه تمکین برنمی آید به دست انداز شوق
جذبه مجنون عنان از دست محمل را گرفت ۴

سرکشان را عشق می سازد به افسون چرب نرم
زیر پر، پروانه آخر شمع محفل را گرفت ۵

مفت شیطانند غفلت پیشگان روزگار
سگ به آسانی تواند صید غافل را گرفت ۶

طاعتی بالاتر از دلجویی درویش نیست
دست خود بوسید هر کس دست سایل را گرفت ۷

اینقدر تمهید در تسخیر ما در کار نیست
از نگاهی می توان از دست ما دل را گرفت ۸

در طلب سستی مکن صائب که از صدق طلب
دست من در آستین دامان منزل را گرفت ۹

هر که در دریای هستی دامن دل را گرفت
بی تردد موجه اش دامان ساحل را گرفت ۱۰