غزل ۱۴۱۷ - قد موزون تو روزی که به جولان برخاست

قد موزون تو روزی که به جولان برخاست
هر که را بود دلی، از سر ایمان برخاست ۱

خار خار دلم از سینه نمایان گردید
بخیه تنگ رفویم ز گریبان برخاست ۲

شرم عشق است که پامال نگردد هرگز
لاله افکنده سر از خاک شهیدان برخاست ۳

که دگر ز اهل کرم رحم به محتاج کند؟
ابر با دیده خشک از لب عمان برخاست ۴

بر دل غنچه اگر خورد نسیمی گستاخ
شور محشر به دل بیضه ز مرغان برخاست ۵

همت آبله پای طلب را نازم!
که به مشاطگی خار مغیلان برخاست ۶

زد همان روز که با غنچه محجوب تو لاف
قفل شرم از دهن پسته خندان برخاست ۷

همدمی سیر مقامات نفرمود او را
نی ما تا به چه طالع ز نیستان برخاست ۸

بگسل از اهل کرم تا شودت پایه بلند
صدف از خاک به یک ریزش نیسان برخاست ۹

قالبی نیست سخن سنجی ما چون طوطی
بلبل ما ز دل بیضه غزلخوان برخاست ۱۰