غزل ۱۴۲۵ - بی طراوت نشود سرو جوانی که تراست

بی طراوت نشود سرو جوانی که تراست
در شکر خواب بهارست خزانی که تراست ۱

برنیاید به زبان با تو کس از خوش سخنان
می کند قطع سخن تیغ زبانی که تراست ۲

گل چسان چهره شود با تو، که یاقوت بود
سنگداغ از رخ چون لاله ستانی که تراست ۳

چین ز ابروی گرهگیر تو خط هم نگشود
کار شمشیر کند موی میانی که تراست ۴

ادب عشق مگر مانع جرأت گردد
ورنه پر بوسه فریب است دهانی که تراست ۵

تشنه فکر تو صائب جگری نیست که نیست
تا به جوی که رود آب روانی که تراست ۶