غزل ۱۴۲۶ - اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراست

اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراست
بحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست ۱

حرف حق گر چه بلندست ز من چون منصور
سردارست بسامانتر ازین سر که مراست ۲

هر قدر بیش خورم، کم نشود خون جگر
چشم بد دور ازین باده احمر که مراست ۳

بهر کاهش بود افزایش من چون مه نو
کز دل خویش بود رزق مقدر که مراست ۴

داغ بالین من و درد بود بستر من
چون کنم خواب به این بالش و بستر که مراست؟ ۵

مگر از جاذبه عشق به جایی برسم
ورنه پیداست کجا می رسد این پر که مراست ۶

نیست ممکن که کند دانه من نشو و نما
گر رگ ابر شود هر مژه تر که مراست ۷

آن که جان دو جهان را به نگاهی نخرد
کی به چشم آیدش این جان محقر که مراست؟ ۸

نیست در میکده عشق کسی را صائب
از دل و چشم خود این شیشه و ساغر که مراست ۹