غزل ۱۴۳۱ - قانع از صاف به دردست دماغی که مراست

قانع از صاف به دردست دماغی که مراست
روغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست ۱

بس که از عشق تو هر لحظه به رنگی سوزم
بال طاس بود پای چراغی که مراست ۲

می شود باز دل تنگ من از چین جبین
چوب منع است کلید در باغی که مراست ۳

دانه سوخته، از برق چه پروا دارد؟
چه کند ناخن الماس به داغی که مراست؟ ۴

نرسد نشأه دیدار به دل از چشمم
که ز من تشنه تر افتاده ایاغی که مراست ۵

نرسد از دم گرمم به ضعیفان آسیب
می دهد کوچه به پروانه چراغی که مراست ۶

دلگشاتر بود از دامن صحرای بهشت
صائب از رخنه دل کنج فراغی که مراست ۷