غزل ۱۴۳۲ - دانه اشک بود توشه راهی که مراست

دانه اشک بود توشه راهی که مراست
دل آسوده بود قافله گاهی که مراست ۱

کمر از موجه خویش است مرا چون دریا
چون حباب از سر پوچ است کلاهی که مراست ۲

دشمن خویش بود هر که مرا می سوزد
خونی برق بود مشت گیاهی که مراست ۳

گر قناعت به پر کاه کنم، چشم حسود
پر برآرد به هوای پر کاهی که مراست ۴

در کشیدن چه خیال است کند کوتاهی
تا به گوهر نرسد رشته آهی که مراست ۵

تا به زلفش ندهی دل، به تو روشن نشود
که شب قدر بود روز سیاهی که مراست ۶

دیده پاک کلف می برد از چهره ماه
رخ چون ماه مگردان ز نگاهی که مراست ۷

بحر روشنگر آیینه سیلاب بود
پیش رحمت چه بود گرد گناهی که مراست ۸

حلقه در گوش فلک می کشم از ناله و آه
کیست تا تیغ شود پیش سپاهی که مراست؟ ۹

چه کنم صائب اگر سر به گریبان نکشم؟
غیر بال وپر خود نیست پناهی که مراست ۱۰