غزل ۱۴۳۳ - دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماست

دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماست
بال موج خطر از کشتی بی لنگر ماست ۱

بوسه آن لب میگون و لب ما، هیهات
این می لعل، زیاد از دهن ساغر ماست ۲

عشرت روی زمین، قالب بی جانی ازوست
از سر کوی تو خشتی که به زیر سر ماست ۳

راه عشق است که از سر بودش سنگ نشان
هر که سر در سر این کار کند رهبر ماست ۴

همچو اوراق خزان هر ورقش در جایی است
گر به ظاهر دل صد پاره ما در بر ماست ۵

دل ما از نفس سوختگان تازه شود
هر کجا هست جگر سوخته ای عنبر ماست ۶

نور خورشید در آیینه ما مستورست
جای رحم است بر آن دیده که روشنگر ماست ۷

چشم ما پردگی از سرمه حیرت شده است
ورنه آن آینه رو در ته خاکستر ماست ۸

هر دلی را سخن ما نپذیرد صائب
سینه پاک دهانان، صدف گوهر ماست ۹