خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این شعر از صائب تبریزی، شاعر سبک هندی، بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و عرفانی است. شاعر از عشق، رنج، تنهایی و بی‌قراری سخن می‌گوید و از مفاهیمی مانند ویرانه، پریخانه، سوختگی و پروانه بهره می‌برد تا حالات درونی خود را به تصویر بکشد. شعر پر از استعاره و کنایه است و حس حسرت و اشتیاق را منتقل می‌کند.

رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان شاعرانه ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی مضامین مانند رنج و سوختگی نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح دارند.

عشرت روی زمین در دل ویرانه ماست
خلوت سینه پر آه، پریخانه ماست

کشتی چرخ اگر باد مرادی دارد
ناله بیخودی و نعره مستانه ماست

هر چه جز جذبه عشق است درین دامن دشت
گر همه خضر بود، سبزه بیگانه ماست

در دل سوخته ما به حقارت منگر
که سویدای دل خاک، سیه خانه ماست

سیل وحشت کند از کلبه ما بی برگان
جای رحم است به جغدی که به ویرانه ماست

روز محشر چه کند با دل پر شکوه ما؟
که شب زلف تو کوتاه به افسانه ماست

نقش بال و پر ما، دام ره ما شده است
هر کجا ریخت پروبال، پریخانه ماست

حسن در هیچ زمان این همه شاداب نبود
گریه شادی این شمع ز پروانه ماست

کار چون در گره افتد ز خدا یاد کنیم
عقده مشکل ما سبحه صد دانه ماست

گر چه از سوختگانیم به ظاهر صائب
مزرع سبز فلک در گره دانه ماست

«صائب تبریزی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir