غزل ۱۴۳۸ - زان دم تیغ که از آب بقا سیراب است

زان دم تیغ که از آب بقا سیراب است
آب بردار که صحرای فنا بی آب است ۱

پیر کنعان نظر از راه نظر بستن یافت
چشم پوشیدن این طایفه فتح الباب است ۲

طوق زنجیر، گریبان سورست مرا
موی چون تیغ زند بر تن من، سنجاب است ۳

تا رسیده است به آن موی کمر پیچیده است
رشته جان من و موی کمر همتاب است ۴

ذره ای نیست در آفاق که سرگردان نیست
این محیطی است که هر قطره او گرداب است ۵

اشک در دیده شرابی است که در جام جم است
داغ بر سینه چراغی است که در محراب است ۶

فارغ از دردسر منت تعمیرم ساخت
صندل جبهه ویرانه من سیلاب است ۷

حیف و صد حیف که از آب مروت خالی است
این همه کاسه زرین که بر این دولاب است ۸

خواب و بیداری آگاه دلان نیست به چشم
شب این طایفه روزی است که دل در خواب است ۹

تا گرفته است ز لب مهر خموشی صائب
گوش این نغمه شناسان، صدف سیماب است ۱۰