غزل ۱۴۳۹ - صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب است

صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب است
جام شیری که برد دل ز شکر مهتاب است ۱

شمع بالین من خسته تب گرم من است
شربت سرد من تشنه جگر مهتاب است ۲

شمع روشن گهران روشنی از هم گیرد
رونق افروز می پاک گهر مهتاب است ۳

این چه رمزست که در خانه دربسته دل
از فروغ رخ او تا به سحر مهتاب است ۴

هر دلی مظهر انوار تجلی نشود
پیش مهر آن که کند سینه سپر مهتاب است ۵

در دل ماست نهان یار و جهان روشن ازوست
ماه جای دگر و جای دگر مهتاب است ۶

چشمه مست من رنگ نمی گرداند
در سرای من اگر سیل، گر مهتاب است ۷

دل صائب نخورد آب ز هر ماه جبین
زنگ آیینه ارباب نظر مهتاب است ۸