غزل ۱۴۴۰ - عشق بیتابی ذرات جهان را سبب است

عشق بیتابی ذرات جهان را سبب است
زردی چهره خورشید ز درد طلب است ۱

یک زمان بی دم گرم و نفس سرد مباش
که ز انفاس، همین یک دو نفس منتخب است ۲

مگشا لب به شکرخند که در عالم درد
رخنه مملکت دل، دم صبح طرب است ۳

چون صدف هر که به دریوزه دهن باز کند
گر چه در آب گهر غوطه زند، خشک لب است ۴

دل ز بیداری شب، زنده جاوید شود
چشمه خضر نهان در ته دامان شب است ۵

ماه و خورشید بود شمع ته دامانش
سر زلفی که سیه روزی ما را سبب است ۶

سبز تلخی نتوان یافت به شیرینی تو
گوشه چشم ترا چاشنی کنج لب است ۷

چه کند صائب مسکین نگدازد چون موم؟
روزگاری است که دربند گران ادب است ۸