غزل ۱۴۴۱ - پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب است

پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب است
خرده گل همه در دیده بلبل خوب است ۱

حاصل گردش افلاک دم صبح بود
از نفس آنچه شمرده است همان محسوب است ۲

بس که شد سختی ایام گوارا بر من
هر که بر سینه زند سنگ مرا، دلکوب است ۳

نسبت شمع به رخسار تو از بی بصری است
هر چه در پرده شب جلوه کند معیوب است ۴

سهل کاری است گذشتن ز تماشای بهشت
هر که صبر از رخ خوب تو کند ایوب است ۵

بی کشش کوشش عاشق به مقامی نرسد
فارغ از سعی بود سالک اگر مجذوب است ۶

دلپذیرست ز نزدیکی گل نشتر خار
هر جفایی که ز محبوب رسد محبوب است ۷

هر که از راه ادب دست فضولی اینجا
بر دل خویش نهد، در کمر مطلوب است ۸

نوخطان گرد غم از سینه من می روبند
دایم این غمکده را بال پری جاروب است ۹

شد ز پیراهن ازان زخم زلیخا ناسور
که عبیرش ز غبار نظر یعقوب است ۱۰

گر چه در وصل بود عاشق حیران صائب
همچنان چشم به راه خبر و مکتوب است ۱۱