غزل ۱۴۵۴ - از شکر چاشنی ناله نی بیشترست

از شکر چاشنی ناله نی بیشترست
اینقدر حسن گلوسوز کجا با شکرست؟ ۱

در وطن اهل هنر داغ غریبی دارند
در صدف گرد یتیمی به جبین گهرست ۲

برنگردد ز غلط کرده خود حسن غیور
ورنه از آینه چشم و دل ما پاکترست ۳

از سخن بیش تمتع به سخن سنج رسد
از گهر بهره غواص همین یک نظرست ۴

زاهد از ترک ندارد غرضی جز شهرت
سکه از بهر روایی است که پشتش به زرست ۵

جاهل آن به که به گفتار دهن نگشاید
کودکان را ز لب بام خطر بیشترست ۶

پاس دم دار گر از عمر بقا می طلبی
که بر این مرغ گرفتار، نفس بال و پرست ۷

ساکن از شیشه ساعت نشود ریگ روان
گر چه در جسم بود روح همان در سفرست ۸

پیش چشمی که بود تخم امیدش در خاک
رگ ابری که ندارد گهری نیشترست ۹

مکش از مالش ایام چو بی دردان سر
که چو تن سوده شود صندل صد دردسرست ۱۰

خواب شیرین بودش بستر و بالین صائب
خانه هر که چو زنبور عسل مختصرست ۱۱