غزل ۱۴۵۳ - نیست آرام در آن دل که هوس بسیارست

نیست آرام در آن دل که هوس بسیارست
شررآمیز بود شعله چو خس بسیارست ۱

دل بی وسوسه از گوشه نشینان مطلب
که هوس در دل مرغان قفس بسیارست ۲

هر قدم اری و هر خار زبان ماری است
آفت دامن صحرای هوس بسیارست ۳

بر تهیدستی ما خنده زدن بیدردی است
به کنار آمدن از بحر ز خس بسیارست ۴

باعث رنجش ما یک سخن سرد بس است
دل چون آیینه را نیم نفس بسیارست ۵

ناقه و محمل و لیلی همه بی آرامند
اثر شعله آواز جرس بسیارست ۶

از تماشای گهر نعل در آتش دارد
ورنه در سینه غواص نفس بسیارست ۷

بر جگرسوختگانی که درین انجمنند
سینه گرم مرا حق نفس بسیارست ۸

از بدان فیض محال است به نیکان نرسد
حق بیداری دزدان به عسس بسیارست ۹

در پی قافله ز افسانه غفلت صائب
نتوان خفت که آواز جرس بسیارست ۱۰