غزل ۱۴۵۵ - خط شبرنگ کز او حسن بتان از خطرست

خط شبرنگ کز او حسن بتان از خطرست
چشم عیار ترا پرده گلیم دگرست ۱

نیست از آب گهر بر جگر تشنه لبان
از لب لعل تو داغی که مرا بر جگرست ۲

ناامیدی است به پیغام لباسی خرسند
ور نه از یوسف ما باد صبا بیخبرست ۳

دولتی را که بود بال هما باعث آن
پیش ارباب بصیرت به جناح سفرست ۴

چه خیال است ز ما خاطر خاری شکند؟
پای پر آبله سوختگان دیده ورست ۵

زنگ افسوس بود قسمتش از نقش و نگار
هر که چون آینه و آب، پریشان نظرست ۶

دیده حسرت غواص نفس باخته ای است
هر حبابی که درین قلزم خون جلوه گرست ۷

طالع شبنم بی شرم بلند افتاده است
ورنه از دامن گل دامن ما پاکترست ۸

در شکرزار قناعت نبود تلخی عیش
دیده مور درین بادیه تنگ شکرست ۹

شکوه از سنگ ندارد گهر ما صائب
هر شکستی که به گوهر رسد از هم گهرست ۱۰