غزل ۱۴۶۷ - ساحل بحر پر آشوب فنا شمشیرست

ساحل بحر پر آشوب فنا شمشیرست
مد بسم الله دیوان بقا شمشیرست ۱

از دم تیغ فنا بیجگران می ترسند
ورنه روشنگر آیینه ما شمشیرست ۲

لب پیمانه بود در نظر جرأت ما
گر به چشم تو دم صبح فنا شمشیرست ۳

رگ ابری که به احسان چو گهربار شود
عرق خون کند از شرم سخا شمشیرست ۴

نفس عیسوی اینجا گرهی بر بادست
دم جان بخش درین معرکه با شمشیرست ۵

تا رسیدم ز خم تیغ شهادت به مراد
روشنم گشت که محراب دعا شمشیرست ۶

نازکان از سخن سرد ز هم می پاشند
بر دل غنچه، دم باد صبا شمشیرست ۷

نازکان از سخن سرد ز هم می پاشند
بر دل غنچه، دم باد صبا شمشیرست ۸

چون شجاعت نبود، تیغ کند کار نیام
جوهری مردی اگر هست، عصا شمشیرست ۹

ضعف پیری فکند بیجگران را از پای
دل چو افتاد قوی، پشت دو تا شمشیرست ۱۰

هر که دارد سر پرخاش به ما، خوش باشد
خاکساری ز ره و دست دعا شمشیرست ۱۱

صائب امروز کریمی که به ارباب سئوال
دم آبی دهد از روی سخا شمشیرست ۱۲