غزل ۱۴۷۱ - عمر بگذشت و هوس در دل ما نیمرس است

عمر بگذشت و هوس در دل ما نیمرس است
راه طی گشت و همان آبله ها نیمرس است ۱

آه ما گر به زمین بوس اجابت نرسد
نیست تقصیر هدف، ناوک ما نیمرس است ۲

در ستمکاری و بیداد رسا افتاده است
یار چندان که در آیین وفا نیمرس است ۳

به من از تیغ تو یک زخم نمایان نرسید
مد احسان تو بیرحم چرا نیمرس است؟ ۴

نکهت پیرهن یوسف مصرست رسا
گر ز کوته نظری جذبه ما نیمرس است ۵

نه به غمخانه من، نه به مزارم آمد
آن ستمگر ز کجا تا به کجا نیمرس است! ۶

میوه پخته محال است نیفتد بر خاک
هر که دل بسته به این دار فنا نیمرس است ۷

می رسد رزق به اندازه حاجت صائب
بر زیادت طلبان آب و گیا نیمرس است ۸