غزل ۱۴۷۲ - خواب و بیداری آن نرگس مخمور خوش است

خواب و بیداری آن نرگس مخمور خوش است
این سرایی است که در بسته و معمور خوش است ۱

نه همین روی زمین از تو شکر می خندد
کز شکرخند تو در زیر زمین مور خوش است ۲

هر کبابی که بود شور، نمی باشد خوش
دل کبابی است که هر چند بود شور خوش است ۳

خاکساری ز بزرگان جهان زیبنده است
این سفالی است که در مجلس فغفور خوش است ۴

در نگین خانه نگین جلوه دیگر دارد
بر سر دار فنا مسند منصور خوش است ۵

خون مرده است به چشم تو شب از مرده دلی
ورنه بیداردلان را شب دیجور خوش است ۶

چند در پرده کسی راز خود اظهار کند؟
ارنی گفتن موسی به سر طور خویش است ۷

دوزخ بی هنران صحبت بینایان است
خانه هر چند که تاریک بود عور خوش است ۸

نیست باز آمدن از فکر و خیال تو مرا
با رفیقان موافق سفر دور خوش است ۹

می زند بر جگر تشنه لبان آب، عقیق
با خیال تو دل صائب مهجور خوش است ۱۰